Search This Blog

Loading...

Saturday, 3 December 2011

Dear Soekarno

Dear Soekarno,
Sa nama Dayanara Meimosaki, sa anak Papua pernakan. Sa bapa Jawa – Sunda, sa Mama orang Papua. Sa tra bisa bicara basa Jawa ka bahasa Sunda jadi sa pake Melayu Papua saja eee. Pace Soekarno, sa panggil ko kakek eee, karna ko seumuran deng sa pu kakek ka eyang yang su ‘lewat’ di Jawa sana jadi. Sa ingin tanya ko banyak hal. Sangat banyak. Tra tau ko baca surat ini ka trada eee.

Kakek, Kenapa ko dulu HARUS bilang ko pu ‘Trikora’ tanggal 19 Desember 1961 di Jogja sana eee untuk bebaskan IRIAN ka PAPUA kalo tra benar – benar niat ka ini? Ko bilang dan bakar semangatnya sa pu kakek nenek dan kerabat di Jawa sana termasuk sa pu pak’de yang jadi penerjun payung untuk bebaskan tanah ini dari Belanda. TETAPI, kenapa ko tra sadar ka sebelum ko bilang Trikora itu, sa pu tete dan nene pu kaum dari sa mama dong tuh su kas tahu kalo dong pu NEGARA sendiri tanggal 1 Desember 1961. Baru SIAPA yang ko suru bebaskan waktu itu eee? Dong su bebas moooo. Sa bingung saja!

Kakek, ko bilang kalo TRIKORA tuh untuk bebaskan sa pu mama dong pu kaum dari penjajahan Belanda, bikin janji kesejahteraan ka ini. TAPI, kenapa sejak ko pu orang – orang dong datang pertama kali ke sapu mama dong pu kaum pu tanah, banyak keluarga yang kehilangan nyawa, banyak barang – barang yang dapa curi, banyak anana di Papua yang tra tau dong bapa ka mama tuh ada dimana, banyak orang Papua yang tra pu hutan lagi, dapa usir pindah dari tempat dong cari makanan, banyak orang Papua yang dapa kubur diam – diam dalam lobang bokar di tanah, banyak yang terpaksa harus ganti dong pakaian tradisional deng baju bukan atas dong pu keinginan sendiri, banyak yang harus bisa bicara ko pu bahasa, banyak yang dapa panggil ‘monyet’ karena dong pu fisik. Kakek, sa heran ko saja eeee.

Kakek, ko deng ko pu teman Suharto tuh juga bilang katanya kam mo membuat sa pu mama dong pu kaum lebih beradab ka ini, tapi sa heran kam dua skali eeeeee. Kenapa sa pu ‘tete’ dari mama harus mati dalam pengasingan jauh dari de pu tempat lahir, kenapa sa pu opa Ambon (sa mama pu orang tua adopsi sejak bayi) harus telinga dapat strom dengan kawat listrik hanya karna tra bisa kas tunjuk karna memang de tra tau dimana sa pu tete dong dulu pi mengungsi pas peristiwa pemberontakan tahun 1965 dulu? Kenapa ada sapu kenalan – kenalan yang jauh yang sampe sekarang dong pu kerabat yang tinggal di pegunungan sana dong rumah harus dapa bakar karna dong pu mimpi yang berbeda deng kam? Sekarang sa jadi bingung, SAPA yang BERADAB sebenarnya eee? Sa jadi bingung, apa kam sanggup ajar sa mama dong pu kaum untuk BERADAB kalo yang kam bikin tuh bagi sa sangat TRA BERADAB. Sa jadi bingung tentang kam pu makna BERADAB yang macam beda tipis deng BIADAB tuh ka. Sa lupa, tapi setahu saya dalam filosofi Jawa ka unggah – ungguh Jawa yang sa belajar dari kecil, sa TRA DAPA barang – barang yang sa lihat terjadi untuk sa mama kaum dong. Padahal kam dua orang Jawa juga toooo? Ka sa salah eee.

Kakek Soekarno, kalo sa lihat, macamnya ko memang ‘Sukar’ skali dipahami ka ini. Ko bilang barang tapi ko tra tepati, ko bikin barang yang ternyata bikin kaco semua saja ka ini. Ko tahu, su 50 tahun sejak sa pu mama pu kaum dong bilang dong pu negara, tapi gara –gara ko yang bilang itu ‘negara boneka’ ka palsu ka tra nyata tuh, makanya sampe skarang sa pu tanah ini akan tra aman. Sa mo tanya ko dulu, tanggal 1 Desember 1961 di Numbai ka Jayapura sana tuh, ko ADA HADIR ka di sana? Ko ada lihat laki – laki dan perempuan Papua yang di sana pu ekspresi wajah ka? Ko ada lihat dong kas naik ‘Bintang Kejora’ pica di udara ka? Ko ada dengar dong nyanyi lagu ‘Hai Tanahku Papua’ ka? Ko ada dengar ka lihat dong pu ekspresi jadi ko bilang PALSU ka BONEKA ka. Kalo begitu sa tanya ko eeeee, baru KENAPA sampe su 50 TAHUN nih, biar su banyak nyawa orang Papua busuk jadi tengkorak di tanah ka kuburan trada nama, ka su banyak yang pi lari selamatkan diri ke PNG ka Belanda ka di mana – mana, KENAPA ko tra bisa BUNUH dong pu MIMPI? Dong pu KEBEBASAN! Kalo tuh cuma boneka, pasti akan su patah – patah, su busuk dan hancur. Sa cuma rasa ko aneh saja. Tra bisa liat cara pandang orang lain untuk dong pu diri sendiri.

Kakek Soekarno, sa mo tanya ko lagi. Sejak ko pu Trikora sampe sekarang, sampe generasi penerusnya ko, sa mo tanya kam saja. Sa tahu sa tra sekolah tinggi macam kam, tra pu uang banyak, tra bisa susun naskah pidato yang panjang dan bakar smangat orang – orang. Tapi sa ada pu pertanyaan lagi. Sa mo tanya ko saja, kek. Kam kirim kam pu pasukan banyak – banyak selama ini ke sa pu mama dong pu kaum pu tanah, ke tanah Papua ini, orang Papua khususnya di pedalaman dan kampung – kampung sana tuh karena orang – orang Papua dong ada BIKIN SALAH DULUAN ka sama kam ka? Dong ada datang pancuri kam pu hasil kebun ka? Dong ada datang perkosa kam pu anak perempuan ka saudara perempuan ka maitua di Jawa sana ka jadi kam datang tuntut uang darah? Dong ada datang rampok ka bakar kam pu kota ka? Dong ada datang budak kam ka bikin jalan ka ambil kam sumberdaya alam ka? Dong ada datang bakalai ka tindas kam ka? Kalo TRADA, kenapa kam kirim – kirim pasukan trus ke sa pu tempat besar ka eee? Kam mo amankan sapa sebenarnya? De pu manusia ka cuma tanah ini pu harta. Aeh ada yang kas tau sa, kam tra mo orang Papua too, kam cuma mau apa yang ada di tanahnya nih too. Mangaku suda moooo, stop manggop suda yoooo. Nih su 2011 baru, su mo kiamat nih.

Kakek, sa mo bilang ko saja, neh yang tindas ka jajah kam lama tuh kan Belanda too. Baru kenapa waktu itu kam basibuk ka untuk urus Papua? Kenapa kam tra balas ke negeri Belanda sana ka eee. Sa tahu kam bilang Papua ini kam ‘Champion trophy’ ka trofi kemenangan terakhir dari Belanda, tapi kenapa juga kam basibuk dengan tanah ini ka? Sa bingung ko saja.

Kakek, kalo waktu itu tanah ini de tra pu emas, sumberdaya alam, cuma pulau pasir yang kering, gersang, tandus, kam mo BEBASKAN ka trada eee? Ka kam cuma kas tinggal sa mama dong pu kaum cari jalan sendiri eee? Kalo kam memang anti penjajahan, kenapa waktu itu kam tra sekalian pi bebaskan daerah sebelah di PNG sana ka? Dong juga belum merdeka juga mo saat itu, dong sama – sama hitam dan keriting juga baru. Atau kenapa tra bebaskan saja jajahan Belanda di Suriname sekalian toooo. Biar adil! Atau mungkin yang sekarang, kenapa tra bantu Myanmar saja sekalian dari pemerintah Junta Militer. Sa ragu ko pu motif skali oooooooooooo. Sa pu anak komplek dong bilang, “ada motif talapas”. Jangan – jangan ko makan sambarang kapa jadi ko tra bisa liat deng jelas ka ini.

Kakek Soekarno, ko deng ko teman – teman, pernah pikir tidak eee nasib orang – orang Jawa ka non-Papua di tanah ini yang datang karna ko pu tindakan di masa lalu? Ko pernah pikir tidak eee nasib anak – anak khususnya perempuan generasi pernakan macam sa ini? Ko pernah pikir tidak eee waktu ko bikin ko pu Trikora jaman dulu tuh eeee. Ko tra tau too. Sa kas tahu ko eeeeeeeeeeee. Sa kas tahu ko karna sa tahu bagaimana rasanya. Sa tahu lebih baik dari kam di sana yang sibuk duduk susun kertas – kertas ka rancangan segala macam barang untuk tanah ini, padahal kam tra tau apa – apa mo.

Ko pikir dong bahagia utuh tinggal di tanah ini? Trada, selalu ada rasa gugup di hati. Ko tra tau dong pu usaha untuk bangun rumah ka barang di sini tapi selalu ada rasa khawatir kalo dong harus ta’usir dari tempat ini. Dong selalu berusaha untuk jaga sikap dan tra bisa jadi manusia yang sesungguhnya karena dong tahu di tanah ini masalah etnis lumayan kental dan pengaruhi hidup. Ko tra tau toh nasib penjual makanan yang dapa tagih dari orang mabuk jadi dong terpaksa relakan makanan untuk tukang tagih. Ko tra tau tohh kalo tukang tagih makanan tuh de pu tete ka nene ka kerabat tuh dapa suru pindah dari hutan sana eee, ka tempat mencari sana eee, ada juga dapa bunuh jadi dong pu keturunan juga akhirnya babingung bertahan hidup akhirnya semuanya jadi kacau dan kehilangan orientasi untuk bekerja dan bertahan hidup. Jadi terpaksa dong batagih, mabuk ka cari jalan keluar instan. Ada yang frustasi juga. Sa cuma mo kasi tahu ko eee, itu semua karna ko dan ko pu teman – teman pu ‘gerakan tambahan’ sejak tahun 1963 tuh yooooo.

Ko juga tra pernah pikir sa pu generasi too. Ko pikir ko deng ko teman – teman akan membahagiakan semua orang deng memberi ‘pengamanan’ di tanah ini, bikin gerakan tambahan deng HAM di sini. Sa kas tahu ko, kek. Sama sekali trada ya. Yang kam bikin juga sakiti sa pu hati, karena di sapu diri ada 50% darah Papua. Sa rasa apa yang dong rasa karna kam bikin itu tong lihat akan. Kalo ko pu sodara dapa pukul dari orang lain padahal de tra tau apa - apa, ko rasa marah ka trada? Kalo sa, sa rasa marah too. Kalo ko pu sodara rumah dapa bakar dari orang lain, ko marah ka trada? Kalo sa, sa marah toooo. Ko juga tra pernah pikir sa pu generasi campuran pu nasib moooo. Ko tra pernah mengerti. Ko tra pernah tahu toooo rasanya dipanggil ‘orang gila’ dan ‘Monyet’ kala berada di sapu bapa dong pu tanah Jawa too? Padahal siooooooo eeee, 50% dari sapu darah juga sama deng orang – orang asli tanah itu. Ko tra pernah tau tooooooooo, rasanya jadi generasi abu – abu yang tra masuk ‘label’ Amber ka komen deng jelas.

Kakek Soekarno, sa pikir sa tutup sa pu surat spanggal dulu eeee. Sa cuma mo bilang ko satu barang saja eee, kadang apa yang kam pikir baik untuk orang lain BELUM TENTU baik untuk orang itu. Buktinya tanah ini; TANAH PAPUA! Kalo ko bisa bangkit dari ko kubur hari ini, ko pi pantau di lapangan – lapangan besar di tanah ini suda yooooo, neh barang yang ko bilang “NEGARA BONEKA” ka itu masih ada tuh, masih banyak yang mo rela mati untuk barang itu, masih banyak yang ingat akan dan peringati. Sayangnya, ko su mati eee, su busuk dan bakarat di tanah ee, tapi barang yang ko suruh bubarkan dan hancurkan malah TAMBAH BA’AKAR di hati semua generasi Papua. Sa percaya, suatu hari nanti, barang tuh de akan BA’BUNGA. Karna sa tahu, ko dan ko pu teman – teman tra bisa cabut mimpi yang disiram deng darah dan doa orang Papua. Sa tahu barang ini makanya sa mo kas tahu ko, karna sapu 50% darah ka DNA dalam sa tubuh bilang barang ini ke sa.

Sa cabut dulu eee, su pagi skali jadi. Mo pantau sa mama dong pu kaum pi rayakan dong pu kemerdekaan dan sa juga penasaran sa pu bapa dong pu kaum pu tindakan ka ini. Dong masih jadi ko pu pengikut yang tra bisa liat kenyataan ka bagaimana eee. Sa penasaran saja.

Kalo sa? Ah sa su tuliskan sapu uneg – uneg sapu 50% DNA nih ka. Tapi sa cuma mo kas tahu ko sa pu mimpi talapas ka ini. Kalo ko ko percaya tentang REINKARNASI ka itu, sa cuma berharap ko deng ko pu teman – teman yang duduk bikin ‘gerakan tambahan’ untuk tana ini, satu hari kam lahir kembali sebagai orang Papua ka, ka kam pu generasi lanjutan ada yang lahir seperti sa yang campuran jadi kam bisa tahu rasanya bagaimana menjadi ‘orang Papua’. Itu saja.

Sa kabur dulu eeee, kek. Sa mo nyanyi lagunya Lighthouse Family nih, mangkali kakek ko tau ka, “I wish I knew how it would feel to be free.”

Kakek Soekarno, andai saja ko bisa baca surat ini. Iya, andai saja eee. Sayangnya KO su terlanjur MATI membusuk dimakan pengurai padahal sa mo kas tunjuk ko SEMANGAT KEBEBASAN PAPUA yang masih dan terus berkobar. Masih HIDUP!!!

(Manokwari, 011211, 03:01 a.m.; reflecting on West Papua)

0 comments: